Sport

Insulinooporność bardzo często sabotuje nasze cele treningowe. Osoby z tym zaburzeniem często pomimo usilnych starań na siłowni i u boku trenera, nie potrafią spalić tkanki tłuszczowej. Mięśni nie przybywa…waga stoi w miejscu, morale spadają. Dzieje się tak, gdyż zazwyczaj nie są jeszcze zdiagnozowane i popełniają podstawowe błędy – najczęściej odnośnie diety.
Skuteczność walki ze zbędnymi kilogramami w tej konkretnej sytuacji jest zależna od:

  • diety dla insulinoopornych
  • regularnej aktywności fizycznej
  • leków (gdy 2 pierwsze czynniki nie dają rezultatów i wyniki badań są poza normą)

Regularna aktywność fizyczna pozytywnie wpływa na nasz organizm. Wspomaga chudnięcie, pomaga regulować poziom cukru we krwi, jak również uwrażliwia tkanki na insulinę. Dodatkowo zwiększamy masę mięśniową, poprawiamy krążenie i obniżamy ciśnienie krwi. Jest to też świetny sposób na odreagowanie napięcia, stresu i lęków związanych z codziennymi obowiązkami.

W leczeniu insulinooporności sport powinien mieć charakter umiarkowany. Nadmierna aktywność fizyczna może bowiem doprowadzić do niedocukrzenia.

Cechy optymalnej aktywności fizycznej:

  • trwa minimum 30 min,
  • trenujemy co najmniej 3 razy w tygodniu,
  • ćwiczenia nie powinny przekraczać 60-80% naszego maksymalnego tętna,
    (220-nasz wiek < tętno maksymalne)
  • nie należy uprawiać sportów ekstremalnych – sprzyjają wytwarzaniu dużych dawek adrenaliny, co może zmniejszać wrażliwości tkanek na działanie insuliny,
  • należy trenować popołudniami lub wieczorami –  zmniejszone jest wtedy ryzyko niedocukrzeń dzięki posiłkom, które zdążyliśmy zjedliśmy w ciągu dnia,
  • przed treningiem dietetycy zalecają spożycie posiłku, który będzie zawierał węglowodany o niskim indeksie glikemicznym – powodują one sytość na dłuższy czas,
  • jeśli jesteśmy już zdiagnozowani to każdą aktywność fizyczną powinniśmy skonsultować z lekarzem prowadzącym.